Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Vampire Vision
Vampire Vision

Vampire Bite (pagina 12)

Na een paar weken trainen bij het huis van Lliarth was Lliarth genezen.
Hij kon zijn magie weer gebruiken, om Maira te genezen.
Dat was één van de eerste dingen die hij deed.
Toen Maira was genezen en zich echt helemaal goed voelde gingen ze haar kracht trainen.
Dat deden ze door middel van zonsverduisteringen te maken.
Gewoon om Maira in de zon te doen.
Het ging echt super na één week. Ze kon drie uur de zon verduisteren zonder flauw te vallen. Fore en Lliarth waren onder de indruk dat ze zo snel leerde.
Ze dachten dat drie uur wel genoeg was. En gingen daarom op weg naar het krot.
Het krot was de hoofdplaats van de vampieren.
Een soort berg met gangenstelsels er in en boven op de berg een groot kasteel.
De weg daar heen zou wel zwaar en lang duren. Maar ze gingen er voor.
Lliarth besloot om mee te doen aan de oorlog. Hij kon nu het veranderen in wolf beheersen, al had Fore of Maira zijn wolven gedaante nooit gezien.
Maar daar dachten ze niet aan, ze wilden snel de oorlog winnen.
Dus ze moesten weer langs de drie dorpjes en de rivier.
Maar Maira vroeg of ze over de berg mochten. Gewoon om te kijken wat ze kon.
Fore wou het niet, maar Lliarth stemde in. Dus ze gingen over de berg.
Ze moesten in een halve nacht de helft van de berg beklimmen.
Want er waren voor de eerste helft een paar slaap plaatsen.
Maar dat was te riskant, Dus ze gingen aan de voet van de berg slapen.
Al hadden ze nog een halve nacht gingen ze slapen, energie opwekken voor morgen.
Maar halverwege de dag werd Lliarth wakker.
Er kwamen een hele groep mensen naar hun toe. Geen mensen zag Lliarth toen maar elven.
Lliarth vond het te riskant om zich te veranderen in een weerwolf.
Hij had dat nog niet helemaal onder controle en was bang dat er iets mis ging.
Dus hij wekte Maira en Fore en vertelde hun alles.
Ze lieten de elven iets dichterbij komen, toen sprong Maira uit het gat en stak er gelijk twee neer.
Ze had namelijk voortaan twee mesjes.
Gooide de derde elf neer met een mes en stak een elf in zijn borst.
Fore sprong uit zijn gat waar een elf op stond.
Die elf vloog vijf meter de lucht in en viel dood neer.
Lliarth schoot een vuurstraal op vijf elven die veranderden in as.
Maar één bleef half leven en smolt weg in zijn bloed.
Terwijl hij langzaam weg smolt schreeuwde hij dat ze hun niet moesten vermoorden.
Deze elf was uit de macht van de bol. Lliarth hoorden nog net dat ze dan twee keer zo sterk terug kwamen. Als ze niet werden vermoord door een elf of een spreuk.
Lliarth liet het regenen, waardoor hij twaalf elven kon vermoorden door in het water een bliksem te sturen en zo heel snel te laten verspreiden.
Fore sprong omhoog, pakte een rots boven hem en gooide de steen vanuit de lucht naar Maira toe.
Maira sprong en gooide de twee poeders bij elkaar waardoor er een vlam kwam.
De vlam knalde tegen de steen waardoor de steen super hard naar de elven schoot. Er verbrande elven en er werden er geplet.
Fore belande op een elf en trok zijn kop er af.
Alle elven waren dood.

10:15 - 29/7/2010 - comments {0} - post comment

Vampire Bite (Pagina 11)

Dus omdat Maira nog niet genezen kon worden moest ze gaan trainen van Fore.
Het eerste wat ze moest leren was stelen.
Voor als ze niet meer met Fore mee ging, Ze moest tenslotte ook eten hebben.
Al is ze een vampier moet ze toch gewoon eten, en drinken.
Dus in de nacht gingen ze naar het dichts bijzijnde dorpje.
Maira werd een de eerste paar keer gesnapt, maar aan het eind van de avond had ze toch drie keer mooi raak. Ze had gestolen zonder dat ze het merkte.
De volgende nacht gingen ze naar een ander dorpje.
Omdat de politie in het vorige dorpje was. Dat was wel logisch na twaalf pogingen op diefstallen.
Maira begon het goed te leren, van twintig diefstallen op de avond was ze er maar bij twee gesnapt. Fore was trots op haar.
De derde nacht dat ze bij Lliarth waren namen ze rust.
Of ja, Maira mocht rusten. Fore ging wat magie leren, natuurlijk geen echte maar met kruiden en drankjes.
Hoe hij de kruiden zelf moes maken, waar hij de ingrediënten kon vinden.
Maira kreeg van Lliarth twee soorten kruiden. Als ze die twee bij elkaar zou doen zou er een enorme vlam te voorschijn kommen.
Het zou misschien wel handig zijn voor haar. Of het nu in de strijden met de elven.,
Of gewoon een andere keer. Het kan nooit kwaad om het te hebben.
Toen het dag werd ging Fore gewoon verder, natuurlijk nu alleen in het huis van Lliarth. Maira ging wel gewoon slapen.
De dag duurde lang en Maira werd vijf keer waker doordat Fore iets fout deed.
Toen het eindelijk nacht was mocht Maira mee op jacht, maar ze mocht zelf niet jagen. Dat vond ze wel jammer maar ze vond het al fijn dat ze mee mocht.
Het was op zich wel goed dat Maira mee ging. Fore werd aangevallen toen hij van een mens bloed dronk.
Maira sprong op de schouders van de aanvaller en brak zijn nek.
Sprong er af en kwam netjes neer voordat het lijk op de grond viel.
“Je krijgt een tien plus” zei Fore lachend. Maar hij bedankte haar wel. Ze mocht vaker mee, daar was ze heel blij mee, ze mocht zelfs van Fore wel een keer jagen.
“Nog niet in de komende drie weken” zei hij, maar wel binnenkort.
Maira was super blij, op de weg terug naar het huis van Lliarth floot en lachte ze.
Ze was egt blij, Fore vond dat wel fijn want de laatste tijd was ze nog al depressief.
Overdag toen ze alle drie sliepen. Werd er op de deur geklopt.
Lliarth deed de deur open en werd getrapt in zijn maag.
Er waren elven. Fore sprong overeind maar sprong meteen weer terug door het zonlicht. Maira wist dat ze niet het zelfde moest doen.
Al had Fore dan misschien net genoeg tijd om ze te doden.
Maira telde tot drie. “1-2-3 NU!” Riep ze, Maria sprong in het zonlicht.
Fore sprong en stak twee elven gelijk neer met zijn vingertoppen.
De derde elf die er was rende weg. Maar Maira had nog net genoeg tijd en gooide een mes, net langs het hooft van Fore en recht in de rug van de elf.
Maira sloot haar ogen voor tien seconden en de zon kwam terug.
Fore was onder de indruk. Maar ze viel na vijf seconden dat ze haar ogen open had al flauw.
Fore legde haar in haar bed, Hielp Lliarth overeind die tussen de gebroken tafel lag.
En ging zelf ook slapen.
Fore voelde zich heel goed, doordat Maira zelf de zon terug kon laten komen.
Haar kracht is zich aan het verbeteren.

10:15 - 29/7/2010 - comments {0} - post comment

Vampire Bite (Pagina 10)


Onderweg naar Lliarth moesten ze een berg over.
Maar omdat de berg te steil en te moeilijk te beklimmen was koos Fore er voor om er om heen te lopen.
Dan kwamen ze nog door twee dorpjes om bloed te krijgen.
Ze hoefden dan ook maar één rivier over zonder brug.
Dus ze besloten om er om heen te lopen.
Het ging heel goed, ze konden zelf eindjes rennen.
Voor dat de zon op kwam waren ze al halverwege de rivier.
De revier lach precies tussen de twee dorpjes in.
Maira voelde zich goed genoeg om haar eigen kuil te graven.
Maar die was eigenlijk te klein, en ze zou niet genoeg tijd hebben om de kuil te vergroten.
Dus moes Fore dat doen. Toen het weer nacht was gingen ze veder.
Toen ze bij de rivier kwamen namen ze even een bad.
Gewoon een kleine pauze want van zo veel reizen kan er wel een pauze in.
Dus ze zwommen wat en doken van de stenen langs de rivier.
Een fijne nacht dus, het water was niet te koud voor ze.
Ze bleven de halve nacht bij de revier, tot het dag werd en gingen slapen.
Maira besefte toen ook wel dat ze de volgende dag door moesten lopen.
Maar ze had het tenminste wel weer een keer na der zin.
En Fore was ook blij, een keer wat anders dan Maira de weg wijzen en vechten.
Toen de lucht rood kleurde besloot Fore alvast te gaan jagen.
De zonneschijn die er nu was was niet meer schadelijk voor ze.
Maar Maira mocht nog even door slapen, extra rust kon nooit kwaad.
Toen ze de volgende dag voorbij het tweede dorpje waren zagen ze een groot bloed spoor. Fore rook meteen de geur van weerwolven bloed.
Verderop zag Maira een lijk liggen met een steek in zijn borstkas met allemaal haar om zich heen.
Fore wist meteen dat hij de weerwolf was, en Maira besefte het iets later.
Toen Maira zag hoe bezorgt hij keek, dacht ze meteen aan Lliarth.
Fore tilde Maira op en rende aan, hij rende een uur door de zon heen.
Maar door de snelheid die hij had deerde de zon hem minder.
Toen ze bij het huis van Lliarth kwamen renden ze der in en gingen in een kamer.
Lliarth had er niet op gerekend maar hij sloot alles af, het hele huis was donker.
Fore vroeg meteen of hij wist of er weerwolven bij die dorpen waren.
Lliarth keek sip, hij zei dat ze er waren.
En dat het vermoeden klopte van Fore, Lliarth was aangevallen door een weerwolf.
Hij badderde zelfs in het bloed, omdat hij de weerwolf neer stak terwijl hij boven hem hing.
Doordat hij in het bloed van de weerwolf badderde zou hij er nu ook een worden.
De eerste twee maanden alleen bij volle, halve en nieuwe maan.
En daarna kon hij in een weerwolf veranderen wanneer hij wou.
Op de avond dat Lliarth weg flitste toen hij neer werd geschoten was het volle maan.
En die weerwolf was pas nieuw. En kon zijn agressie nog niet in bedwang houden.
Maar Fore vroeg daarna of hij wel goed met hem ging, en hij genezen was.
Of hij zijn magie weer kon gebruiken, want na dat weg flitsen was hij wel een tijd zijn magie kwijt. Het kostte inmiddels veel kracht om je zelf te genezen en weg te flitsen.
Maar dat was niet, hij kon Maira nog niet genezen.

21:34 - 27/7/2010 - comments {0} - post comment

Vampire Bite (pagina 9)


Jou huid breekt zich af en veranderd in dat zwarte zand, en verduisterd de zon.
Maar zodra jij flauw valt, sterft of in slaap valt vergaat het zand en zou jij sterven.
Maar goed genoeg gepraat, we moeten Summer een huis geven.
Ze gingen verder, maar ze hadden maar even.
Het was al bijna dag dus ze besloten al vroeg te stoppen met rijzen, want Fore was moe. Dat zagen ze aan hem, dus Maira deed net of zij moe was want Fore zou dat zelf nooit toegeven.
Dus ze gingen al vroeg slapen, toen ze de zon op kwam veranderde Summer in een beeld.
Maira en Fore wisten dat niet, die sliepen.
Summer was een beeld van een draak geworden, ze was dus verbannen omdat ze een draak was.
Toen er een jongetje langs kwam en op het beeld wou gaan spelen veranderde het beeld om tot een echte draak, want zodra het beeld werd aangeraakt door een sterveling kwam het tot leven.
De draak was niet super groot maar zeker wel dubbel zo groot als een krokodil.
Summer at vijf mensen op, maar toen ze met de vijfde persoon bezig was werd het donkerder de hemel kleurde rood en Summer veranderde eerst in het beeld.
Toen het veranderde het stof tot zand en lag Summer in een berg je zwart zand.
Maira en Fore kwamen de kuilen uit en wekte Summer, ze dachten dat ze zelf in dat zand was gaan liggen. het voelde wel lekker warm en heel zacht aan.
Ze trokken verder, ze gingen twee dorpen af in de nacht, tot ze bij een schuurtje aan kwamen,= en besloten daar te gaan slapen, zo konden ze langer opblijven.
Ze waren heel goed uitgeslapen.
In het schuurtje kwamen ongeveer vijf licht straaltjes binnen, dat was niet zo heel erg vonden ze. Maar Summer zag haar handen al wat zwarter worden.
Ze veranderde door zon licht meteen in het beeld. Maar zonder zonlicht duurde het langer. Summer begon te huilen.
Fore en Maira vroegen wat er was, dus Summer vertelde hun hoe het zat dat ze was verbannen omdat ze overdag in een beeld veranderde.
En de koningin er misbruik van wou maken, maar Summer dat niet wou.
Ze werd eerst tot dood veroordeeld, maar de bijlen kwamen niet door haar nek.
Ze kan niet gewond raken zo lang ze een elven vorm had.
Maar als draak waren haar schubben te sterk, dus besloten haar te verbannen.
Toen ze net wouw vertellen dat ze haar niet moesten aanraken als ze steen was veranderde ze in het beeld, Maira wou haar aan raken.
Maar Fore riep dat ze het niet moest doen, hij kende het veranderen.
Hij dacht alleen dat het mensen kon overkomen.
Dus Fore en Maira gingen maar slapen, al duurden het lang voor dat Maira sliep.
Toen de zon verdween veranderde Summer weer terug in haar elven vorm.
Ze zochten verder, en toen vonden ze het perfecte huis.
Afgelegen, maar toch beschut en genoeg voedsel.
Het was een groot woning, ze trok er in, en bedankte Maira en Fore voor alles wat ze hadden gedaan. Ze vond het alleen jammer dat ze hun niks kon geven.
Maar ze zouden terug komen, en een avondje gezellig praten.
Het bleek dat ze maar een paar bossen van het huis van Lliarth waren.
Dus ze besloten om hier de dag te doorbrengen, ze speelden een kaard spel tot Summer veranderde in het beeld.
En gingen toen zelf slapen. Toen de avond viel bedankte ze Summer voor haar gastvrijheid en het bloed waar ze voor had gezorgd.

23:03 - 26/7/2010 - comments {0} - post comment

Vampire Bite (pagina 8)

Dit keer werd Maira sneller wakker. Ze schaamde zich voor wat ze deed.
Maar Fore vergaf het haar, en zei dat niemand het ooit te weten zou komen.
Maar toen ze uit de kuil stapte zat er een meisje, een heel jong meisje voor het gat.
Met tranen op haar gezicht, en zat geknield neer.
Maira vroeg wat er was met het meisje.
Het meisje zei dat ze verbannen was uit haar dorpje, door haar eigen ouders.
Ze was een elf, maar ondanks dat wou Maira haar toch helpen.
En Fore was nog een beetje in de war van de kus, en stemde in om haar te helpen.
Ze gingen een nieuw huis voor Summer zoeken, Summer was haar naam had ze verteld.
Waar ze opnieuw kon beginnen, en een nieuw leven kon starten.
Fore kwam weer een beetje bij met zijn gedachten, na een uur na de kus was hij weer helder.
Fore stelde de vraag: “Waarom ben je eigenlijk verbannen?”.
Over het gezicht van Summer verschenen een paar tranen.
Ze vertelde dat ze tegen de elven koningin was, want de elven koningin was geen elf. Het was een normaal mens.
Met een magische bol die hij op haar staf had, kon zij elk leger met wapens beheersen.
ze wou de macht over de vampieren, maar omdat ze niet met wapens vechten kon ze de macht er niet over krijgen. Nu vernielt hij ze tot één van hen een wapen pakt.
Zodra dat gebeurd heeft hij de macht over het hele leger.
Fore zei tegen ze: “wacht hier.” Hij sprong tegen een boom aan, zette zich af en sprong in een andere boom. zijn huid veranderde eerst in schors en verdween toen langzaam in de boom.
Maria stond er versteld van.. ze wis niet dat dat kon.
Ze moesten drie dagen wachten, toen er een gezicht uit de grond kwam die steeds hoger uit de grond kwam, kwam er een heel lichaam met een gezicht dat omhoog keek.
Langzaam aan verdween het zand van af de neus van het beeld.
Tot aan de voeten en daar stond Fore.
Maar toen Fore er stond viel hij na drie seconden flauw.
Na vijf minuten werd hij wakker, hij zei dat ze nog even moesten wachten. Hij rende weg en na enkele minuten was hij terug met nieuwe buisjes gevuld met bloed, heel veel buisjes.
Want Maira had veel bloed nodig ze had drie dagen geen bloed, ze kon nog wat bloed pakken dat ze nog had.
Ze dronk er zo vijftien achter elkaar op, en vroeg wat hij was doen.
Fore keek om zich heen, en fluisterde: “Ik was die informatie die Summer zei aan de Raad en de Prins geven”.
Maira vroeg of alle vampiers dat kunnen zo door een boom springen en uit de grond komen.
Fore lachte: “Nee, iedere vampier heeft iets unieks.” Vertelde hij.
“Wat is die van mij dan?” Vroeg Maira.
Fore lachte nog harder en vroeg heel sarcastisch of ze dat nu nog niet wis.
Je kunt er voor zorgen dat het overdag donker word, een soort van eclips, als jij in de zon komt word het donker, het kost alleen heel veel kracht, vandaar dat we naar Lliarth moeten.
Om jou kracht te kunnen verbeteren en dat je minder moe word, want een klein zonnestraaltje verzorgd er voor dat hij donker wordt.

23:03 - 26/7/2010 - comments {0} - post comment

Vampire Bite (pagina 7)


Het wordt een drukke dag morgen.
De dag ging verder zonder enige moeilijkheden. Ze konden zonder pijn opstaan.
Maar Maira sliep wel tot halverwege de nacht. Ze had iets uit haar gehaald wat diep in haar zat, ze had later pas mogen ontdekken.
Maar Fore was blij dat ze zijn leven redde, door haar kracht te gebruiken.
Waar ze nog niks van wist, want vanwege die kracht moest Fore haar nemen.
Voor ze weg gingen stak Fore zeventien kaarsjes aan.
Die hij allemaal op een aparte, kleine vlot op een rivier liet gaan.
Maira vroeg waarom hij dat deed, hij gaf een heel simpel antwoord.
Hij zei dat het was voor de wezens die stierven voor hem, door hem of de wezens die stierven zo dat hij kon blijven leven.
Toen Fore klaar was met het herdenken van de overledenen gingen ze naar het huis van Lliarth.
Of ja, ze hoopten dat ze daar heen konden.
Maar Maira had een slecht gevoel over de weg daar heen, net als die nacht toen Fore haar in de steeg beet.
Daar voor had ze ook een slecht gevoel. Dat vertelde ze aan Fore.
Maar Fore stond er op dat ze gingen, hij zou haar beschermen.
Ze moesten tenslotte toch wel even kijken hoe het met Lliarth ging, en of hij nog wat kon doen om de kracht in Maira te onthullen.
Al wist Maira niet dat Fore dat van plan was, stemde ze toch maar in.
''Alleen voor Lliarth'', zei ze, maar daarna gaan we meteen na die hoge raad toe en mag ik jagen.
“Wil je alleen na de hoge raad toe voor te kunnen jagen?” Vroeg Fore verrast aan Maira.
Maira aarzelde maar ze zei toen heel gemakkelijk “Ja, Eigenlijk wel ja.”
Fore begon te lachen en Maira keek even raar en begon toen ook wat te lachen.
Ze liepen hele stukken gezellig te praten en wat te lachen.
Over de bergen, door bossen en over rivieren.
Maar toen ze bij een bos kwamen stopte Maira meteen.
Ze stond stil, Fore liep terug en vroeg wat er was.
De ogen van Maira werden helemaal wit, haar iris verdween.
Het enige wat je zag wat een witte oogbal met een zwart puntje er in.
Ze bewoog ongeveer twee minuten niet, totdat haar irissen terug kwamen.
Ze viel flauw, Fore kon haar nog net opvangen. Ze werd al snel weer wakker.
Fore vroeg wat er was, Maira zag bleekjes, zelfs bleek voor een vampier.
Maar een paar zonnen stralen kwamen uit de horizon.
Fore groef snel één gat legde Maira er in, maar het was te laat om nog een gat te maken.
Hij ging bij haar in het gat liggen, omdat hij zich zorgen maakten legden hij Maira op zijn schouder. Toen Maira weer wakker werd zei hij zachtjes dat ze maar even moest gaan slapen.
Net voor de zon onder ging werd Fore wakker, hij wekte Maira.
Omdat hij graag wou weten wat er was waardoor ze flauwviel.
Maira werd wakker, en kuste Fore..
Toen ze merkten wat ze deed sprong ze omhoog van de schrik.
Der kwam een zwart kleurige zand van haar af, dat omhoog ging.
En een eclips veroorzaakte, daarna viel ze gelijk weer flauw.
Maar dit keer ving Fore haar niet op, hij lag nog in het gat waar Maira in viel.
Fore kuchte en moest moeite doen om adem te krijgen.

23:03 - 26/7/2010 - comments {0} - post comment

Vampire Bite (pagina 6)

Hij sprong op de vijfde elf en trok de armen van hem af.
Slingerde met het bloed en maakten een grote kring van bloed om zich heen.
Hij gaf een schreeuw als teken voor Lliarth.
Lliarth liet de pijlen door, en flitste langs Fore.
Nu mocht Lliarth plezier maken, hij maakte een groote vuur boog om de boogschutters heen zodat ze nergens naartoe konden. Lliarth rende er op af, sprong en stampte er een dwars door het vuur.
En liet hem achter het vuur met zijn magie uit elkaar knallen.
Het begon uit het niets te regenen en te onweren.
Een bliksemschicht raakte de arm. De lichtgevende straal bleef aan zijn hand het werd een soort van zwaard.
Hij onthoofde er een, sneed de ander door midden en stak de derde door zijn hart heen.
Hij schoot zijn bliksem schicht en een van de elven veranderde in een hoop as.
De twee overgebleven elven renden weg, Lliarth schoot een vlam en de ene verbrandde de anderen ontkwam aan Lliarth maar niet aan Fore.
Fore rende op hem af en sprong dwars door de borstkas van de elf.
De leren jas werd verteerd door het bloed van de elf, maar verder had Fore geen enkele schade.
Lliarth maakten met zijn magie een nieuwe jas voor hem.
Maira kon niet uit de grond komen, het werd dag.
Dus Fore sprong snel in zijn gat en gooiden er takken en bladeren over.
Lliarth ging tussen de gaten liggen, hij kon niet slapen.
Dus hij dagdroomde maar een beetje.
Rond de middag verschenen vijf boogschutters.
Ze schoten van ver af een pijl door de borst kast van Lliarth.
Lliarth verdween in stof. Daar maakten de elven zich niet druk om.
Ze stonden rond om het gat van Fore. Ze richten met hun bogen op het gat.
Maira werd wakker. Ze hoorden de elven.
Ze weet niet hoe, maar in haar rechter hand had ze een mes.
Ze sprong uit het gat, en stak de eerste neer.
Maira verbranden niet, voelden niks. Geen enkele pijn.
De tweede trapte ze met haar voet neer en brak zijn nek.
Ze sprong op de borstkas van de derde, truweel ze afzette van hem om naar de ander te duiken met het mes voor haar brak ze alle ribben in die elf.
Toen ze duikend sprong naar de anderen stak ze hem neer en hij vloog op zijn rug.
Ze maakten een soort van ratslag over hem heen en stond recht op.
Gooiden het mes naar de vijfde en doorboorde hem.
Het mes verdween in een zwart achtig licht. Dat naar de zon reisde.
En veroorzaakten een eclips, Maira trok Fore uit zijn kuil terwijl ze huilde.
Ze legden het uit, Fore was onder de indruk van wat ze deed. Hij legde haar ook uit dat Lliarth nog gewoon leeft maar in zijn eigen huis is. Om te genezen.
Zodra hij genezen is zou hij weer terug komen, en jou genezen.
Tot die tijd moeten we verder gaan naar zijn huis, misschien zijn we eerder bij hem dan dat hij helemaal genezen is.
Want de spreuk die hij deed kost veel magie en hij kan nu een tijd niet meer iets doen met zijn magie.
Hij geneesde zich zelf terwijl hij weg flitste, hij redde zich van de dood.
Maar ga nu in jou kuil voor de zon weer terug komt, ik weet dat je veel vragen hebt.
Maar probeer even te slapen, en stel morgen rustig alle vragen.

23:03 - 26/7/2010 - comments {0} - post comment

Vampire Bite (pagina 5)

Fore vertelde hun dat hij lachtte omdat hij de geur niet herkende door alle kruiden die Lliarth bij zich draagt.
Ze lachtte toen alle drie, maar Maira vroeg aan Fore wat hij nu precies riep.
Lliarth brak Fore af toen hij net begon met praten.
“Nou kijk Fore riep een spreuk om me paar honderd kilometer verderop heen te knallen. Maar het lukte hem niet echt ik ging één kilometer vooruit.
Het hielp zelfs, en o ja Fore je uitspraak is niet goed.” Zei Lliarth.
Maira voelde zich vreemd, ze voelde iets.
Iets wat ze ook voelde toen Lliarth er was. Dat vertelde ze tegen Fore.
Nog geen vijf seconden later zei Fore dat er elven waren.
Maira lachtte zich kapot, wel stilletjes maar ze lachtte.
''Ssst! Stil Maira,'' ze horen heel goed en zien bijna alles.
Lliarth vroeg of het een grote groep was, maar Fore zei dat er vijf zwaardvechters waren. En zeven boogschutters.
Maira moest in een gat gaan liggen, zo dat ze zich zelf niet zou bezeren.
Dat deed ze ook want ze zou ook wel sterven als ze egt mee ging vechten.
Toen Fore het teken gaf dat ze er bijna waren, hoorden ze al pijlen vliegen.
De elven wisten dat we er zijn, zei Lliarth.
Natuurlijk reageerde Fore er op, Maira schreeuwde net, dat horen ze echt wel.
De pijlen kwamen al omlaag vertelde Fore aan Lliarth.
Hij wachten tot de vlijmscherpe pijlpunten in zicht waren en het maan licht reflecteerden.
Het waren dodelijke glimmende puntjes, toen Lliarth ze zag zei hij wat en blies in zijn hand. Deed zijn hand open, en alle pijlen lagen in zijn hand.
Hij blies over de pijlen, gooiden ze omhoog en schoten dubbel zo hard terug.
Maar de schilden blokkeerde ze, het geluid van pijl op de schilden hoorde zelfs Lliarth goed.
Je hoorde de aanvalskreet van de zwaard vechters en het gestamp op de grond.
Duizenden pijlen vlogen naar hun toe, en Lliarth vroeg aarzelend “Weet je zeker dat het er maar zeven zijn?”
Natuurlijk het zijn elven hé, die schieten per man al een stuk of honderd tegelijkertijd zei Fore.
Dit maal zei Lliarth een spreuk harder en alle pijlen gingen in vlammen op.
Fore sprong van rots naar rots op zijn blote voeten, terwijl Lliarth alle rotsen uit de grond liet komen en de pijlen weg hielt.
De pijlen verbrandde, ging in rook op of Werden tot stof vermalen, er gebeurde van alles met de pijlen.
Maar geen enkele pijl raakte de grond. Lliarth was een van de vijf witte magiërs.
Dat zijn de sterkste magiërs dus, hij is de sterkste van alle vijf maar ook de jongste.
Fore kwam bij de zwaardvechters, hij sprong op een en trok zijn kop er af.
Het bloed verteerde een stuk van het pak van Fore, maar het hele lichaam van de elf verteerde ook weg.
De tweede elf kraste Fore met zijn nagels door het harnas heen dood, je zag zijn lichaam langzaam verteren in het bloed van de elf.
Twee elven gingen het duel aan met Fore, ze sloegen bijna twee maal elkaars hooft in. Maar toen blokkeerde Fore die aanval, hij wil ze hoogst persoonlijk killen.
Toen een van de elven een bovenwaartse slag maakte grijpte Fore zijn kans.
Hij brak de arm van de elf en stak hem neer met zijn eigen zwaard.
Trok het zwaard uit de borstkas van de elf en onthoofde de volgende, in een sierlijke draai.

23:03 - 26/7/2010 - comments {0} - post comment

Vampire Bite (pagina 4)

Fore lachte en zei op een heel aparte manier zonder te snauwen “niet zo nieuwsgierig, alles op zijn tijd.”
Ze liepen verder.
Maira kon al kleine stukjes rennen, natuurlijk op de snelheid van een mens.
Maar toch complimenteerde Fore haar, dat ze zo snel verbetering had.
Hij zei daarna wel dat ze niet verbaast moes zijn dat als ze weer vol bloed zou zitten net zo snel kon rennen als Fore.
Maar dat snapte ze, ze verwachtte ook niet zo veel van haar zelf.
Ze was op de middelbare school super slecht in gym, en dan zou ze nu net zo snel als het geluid moeten kunnen lopen.
Dat betwijfelde ze, maar ze moesten toch wel snel naar de vriend van Fore.
Nogmaals vroeg Maira hoe hij heette en wat hij was.
Fore stopte met rennen en zei dat ze even moest gaan zitten.
Maira deed wat hij zei omdat ze wel wist dat hij het beste weet wat ze moest doen.
Toen Maira zat begon Fore te vertellen.
“Nou kijk, het zit zo Maira.” Begon hij.
“De naam van hem is Lliarth, genoemd naar één beroemde vampier jager.
Die jager heeft ongeveer duizend vampiers gedood.
En Lliarth is de kleinzoon van die jager.”
Maira schreeuwde het uit. Ze flipten en gilden: “ZIJN ER VAMPIER JAGERS!? WAAROM HEB JE ME DAT NIET GEZEGD!? EN MOETEN WE WEL NAAR HEM GAAN!?”
Fore sprong op Maira en Maira knalde op de grond met Fore boven hem, haar handen lagen boven haar hoofd.
Fore beet haar om haar te kalmeren, het werkten tot haar verbazing.
Dat had Maira niet verwacht, Fore vroeg of ze weer verder kon luisteren.
Dus Fore vervolgde zijn verhaal,
“Lliarth is een magiër, hij vermoordt mij niet en geen enkele vampier. Hij heeft zelfs zijn eigen oom vermoord om mij te redden.
omdat Lliarth een magiër is..” Fore stopte en zei dat Maira moest liggen.
''Vreemdelingen'' zei hij zacht tegen Maira.
Maira stotterde nog net niet van de angst en fluisterde op een piep toon “Die ons volgden? En waar jij naar riep? Wat riep je eigenlijk..''?
“Ssst.. kom daar later maar op terug” fluisterde Fore, nu ga ik kijken wie en wat ze zijn. Maira schreeuwde zacht van angst.
“WAT?!” zei Fore. Maira vroeg zachtjes of hij ze ging vermoorden.
Maar Maira bedacht zich dat het een stomme vraag was en zei dat hij het maar moest laten. Fore bleef even stil liggen.
En sprong toen overeind greep iemand bij zijn keel en smeet hem op de grond met een klap.
Je hoorde al zijn lucht uit zijn longen gaan. hij snakte naar adem.
Toen zag hij dat het Lliarth was, en tilde hem meteen op.
Hij gaf een slag op zijn rug zo dat hij weer adem kreeg. Lliarth schreeuwde en schelde hem uit.
Hij schreeuwde: “DUS ZO BEGROET JIJ EEN OUDE VRIEND?!”
Fore schaamde zich voor wat hij deed, en vroeg om vergiffenis. Lliarth sloeg hem tegen zijn hoofd aan, en zei dat het hem al was vergeven.
Lliarth verontschuldigde zich omdat hij ze besluipte.
Fore lachte. Maira en Lliarth vroegen waarom.

23:03 - 26/7/2010 - comments {0} - post comment

Vampire Bite (pagina 3)



Ze schaamde zich kapot. Maar Fore wou haar niet optillen.
Hij zei dat ze toch sterk genoeg was om zelf te lopen, dan moest ze dat ook.
Maar na een half uur wachten tilde hij haar op.
Hij vertelde haar dat ze nooit meer moet twijfelen aan wat hij zegt.
Na een tijd toen ze langzamer gingen omdat Fore al een heel eind op zijn snelste had gerend kwamen ze er achter dat iemand ze volgde.
Fore legde Maira snel neer en keek om zich heen waar de geur van het bloed van de vreemdeling vandaan kwam.
Toen hij wist waar het vandaan kwam schreeuwde hij woorden die Maira niet begreep. Maar Maira voelde wel dat de mensen verdwenen.
Ze was niet lang vampier maar ze voelde de aanwezigheid wel.
Maar of het wel echt mensen waren wist Maira niet.
Maira probeerde omhoog te krabbelen toen Fore terug kwam lopen.
Ze kwam gemakkelijk overeind, maar lopen ging nog wat moeilijk.
Maar Fore zei dat het wel goed voor haar zou zijn om te lopen.
Al deden ze er nu een stuk langer over. Maar het lopen ging steeds beter.
Met de opkomende zon zei Fore dat die ging slapen.
Maira vroeg of ze niet tegen zonlicht konden, Fore lachtte.
Hij zei heel zachtjes alsof hij er voor schaamde: “Ja, we kunnen niet tegen het licht het breekt langzaam onze huid af verbrand onze spieren. En dan ben je dood, maar het doet heel veel pijn en duurt uren voor we echt verbrand zijn.
Dus, slaap lekker en tot morgen.''
nadat Fore dat zei bedankte Maira hem vriendelijk.
Toen de zon onder was, sprong Fore uit het gat waar bladeren over lagen.
En hij liet Maira nog even slapen terwijl hij ging jagen.
Of ja, hij bloed ging halen. En opzoek ging naar de volgelingen.
Want zelfs Fore wis niet zeker of het mensen waren.
Hij spitten heel het gebied af, maar vond niks.
Toen hij terug kwam was Maira op en ze zat op de rand van haar kuil.
En vroeg waarom ze niet mee mocht. Fore had er niet echt een antwoord op.
Hij bedacht snel “Je had een zware dag en je had rust nodig.” Toen hij dat zei beseften hij ook dat het zo was.
Maira had er niet veel begrip voor, maar ze dacht terug aan toen ze zelf wouw lopen en een half uur op de grond zat en met veel pijn omhoog wouw komen.
Fore gaf Maira wat bloed, dat Fore had verzamelt en in potjes had gedaan.
Maira was een beetje teleurgesteld toen ze te horen kreeg dat ze nog heel lang niet mocht jagen.
Fore zei: “dat ze niet mag jagen omdat ze nog te zwak is en te veel gevaar loopt, ze wordt inmiddels nu overal gezocht.”
Ze zou zichzelf verraden of erger nog haar zelf dood kunnen laten gaan, omdat ze teveel van haar zelf zou denken.
Dus ze mocht pas gaan jagen wanneer ze was voor gesteld aan de vampier prinsen.
De hogere raad zou een oordeel moeten geven.
Maar de weg daarheen zou gevaarlijk zijn in de staat dat Maira was.
Dus ze moes opknappen, of genezen worden.
Fore kende wel iemand maar dat was de hele andere kant op.
Maar als ze geluk hadden en op de weg daar heen geen tegen slag zou het drie keer zo snel zijn.
Dus Maira vond het goed, en ze gingen de weg naar de vriend van Fore toe.
De weg zou lang en zwaar worden, maar het lopen van Maira ging steeds beter en ze liep steeds sneller. Onderweg vroeg Maira hoe die vriend hette.

22:48 - 26/7/2010 - comments {0} - post comment

Vampira Bite (pagina 2)

De artsen besloten haar te verplaatsen naar een gesloten ziekenhuis.
Niet alleen voor haar veiligheid maar ook die van de anderen in het ziekenhuis.
Ze dachten dat het goed ging.
na 3 weken was er nog geen aanslag of iets verdachts gebeurt.
Maar de helderste nacht met een grote heldere volle maan, sloeg de man toe.
Hij vermoordde drie bewakers die Maira moesten bewaken.
Toen hij binnen kwam lachtte hij.
Hij lachtte omdat hij haar uit bed zag kruipen en weg probeerde te vluchten.
Maar de man was sneller, hij rende op haar af en pakte met zijn rechter hand haar keel vast. De man grijnsde en fluisterde tegen Maira: “hèhè, je ontkomt niet aan mij prinsesje. Niemand maar dan ook egt niemand ontkomt aan Fore.”
Snikkend na adem vroeg Maira wat ze fout had gedaan.
Fore reageerde verrast, hij had die vraag niet verwacht.
Maar hij gaf gewoon eerlijk antwoord.
hij zei: "Helemaal niks'', ik wil jou gewoon.. nooit dat gevoel gehad?
Dat je gewoon iets wil hebben. Iets speciaals een lekker tussendoortje?''
Maira kreeg tranen van de adem gebrek, “Alsjeblieft ik smeek je, Wat kan ik doen? Doen om mijn leven te behouden?” smeekte ze.
Fore dacht na, hij kreeg een lievere glimlach.
daarna zei hij: “Ja, er is wel iets. Iets wat jij er voor tegenover kan doen. Je moet mijn Vampier leerling worden.”
Maira aarzelde maar ze zei na een tijdje denken toch ja.
Fore lachtte en sprong van haar af tegen de muur.
Hij zetten zich op de muur af en sprong rechtstreeks naar Maira.
Maira knalde met een vaart op het bed.
En voor ze het wist lag ze vastgebonden aan het bed, met der kleren opengescheurd.
Ze vroeg met een bange stem “Wat ga je doen? J-Je gaat me toch n-niet verkrachten?”.
Fore lachtte en kon het woord nee bijna niet uit zijn mond krijgen van het lachen.
“Ik ga gewoon wat genot voor mij maken.” Zei hij gemeen.
Hij beet Maira overal op haar lichaam, buik, nek, armen, schouders, bijna overal.
Maar Maira begon zich zwak te voelen, en haar ogen vielen bijna dicht.
Toen dat gebeurde beet Fore in zijn eigen pols en liet Maira er uit drinken.
Na een slokje voelde ze zich geweldig ze bleef drinken totdat Fore haar weg duwden.
Fore wachten even met haar los maken, want hij hoorde door de muren dat er mensen aan kwamen.
Hij sprong omhoog en klemde zich vast aan het plafon, hij verdween bijna helemaal in de schaduw. Als hij bewoog zag je heel vaag iets bewegen.
Fore leek wel helemaal dood zo weinig bewoog hij. De doctoren die aan kwamen deden de deur open, toen ze Maira zo bloederig zagen liggen riepen ze om hulp. Maar Maira was al weg voor de hulp kon komen.
De twee doctoren lagen helemaal verslonden en afgedaan van bloed op de grond.
Maira werd opgetild door Fore.
ze praten wat toen ze liepen.
Op een gegeven moment vroeg Maira waarom ze zelf niet mocht lopen.
Fore beweerde dat ze nog te zwak was en dat het niet goed voor haar zou zijn om nu al te gaan lopen.
Maira stond er op om zelf te lopen, toen Fore haar neerzetten viel ze meteen in elkaar.

22:48 - 26/7/2010 - comments {0} - post comment

Vampire Bite. (pagina 1)

Vampire Bite

 

Maira was een jonge vrouw die pas in het dorpje Uden.

Ze kwam daar wonen omdat haar vriendjes daar wonden, en ze trok bij hem in.

Na een aantal weken hat Maira een baan, nieuwe vrienden en een fijn leven.

Ze was heel blij met haar leven, tot dat..

Fore in haar leven kwam, haar leven liep na de ontmoeting met hem heel anders.

Op een dag na het werk dag van Maira, toen ze moest over werken.

Liep ze rustig naar huis, het was een koude nacht met wat schemer.

Ze moest zo als iedere dag door een steegje, waar ze normaal gesproken niks om geeft.

Maar dit keer was het anders, heel anders.

Ze stond voor de ingang en ze wachten even, ze hat een slecht gevoel er over.

Maar uiteindelijk ging ze toch, ze moes tenslotte toch naar huis.

Dus ze liep wat sneller dan normaal.

Wanneer ze op eens uit het niets de zin hoort: “Heb je haast?”.

En een man springt van het muurtje van de steeg omlaag.

Met zijn hooft voorover gebukt wat bloed bij zijn mond, en haren voor zijn gezicht.

Maira schrok, waardoor ze op de grond viel.

De man loopt na der toe, maar Maira kruipt met moeiten naar achter.

Terwel de man op Maira af loopt zegt hij: ”Niet bang zijn, Ik bijt tenslotte niet.”.

Waarna hij een gemeenlach je krijgt, en door zijn hurken zakt en fluistert: “Nog niet, Nog niet.”

Maira trilt van de angst en de kou die hij afstraalt.

Ze haalt uit en slaat hem tegen zijn gezicht.

Tenminste ze dacht dat hij haar zou raken, ze dacht in zich “Hij is toch dronken? Hoe kan hij dan zo snel afweren?”
Want De man weerde het af, en zei zacht “Niet doen, je moet opletten.”.

Ze slaat nog is, dit maal pakt de man haar hand vast, en staat op en tilt Maira zo op zonder enige moeiten te hoeven doen.

Ze slaat met de andere hand, dit keer raakt ze hem en hard.

Maar het lijkt wel of het hem niks doet, of hij het geen eens voelt.

Maira stotterde terwel ze vroeg wat hij is, wat hij wouw.

De man lachte en ging met zijn mond naar haar nek. Maira Schreeuwde en krijste.

Het gelach van de man stopte, Maira slikte en voelden tanden in haar nek..

Ze schreeuwde het uit van de pijn de man beet Maira in der nek.

Het bloed voelde ze uit haar nek lopen, en ze werd licht in der hooft.

Er kwamen mensen om te kijken wat het was.

De man merkte het op en haalden zijn tanden uit haar nek en liet der vallen.

Het begon zachtjes te regenen, en de man rende weg sprong op de muur van de steeg en verdween in een heldere nacht met regen.

Toen Maira wakker werd lag ze in het zieken huis, wat ze a eerste deed was schreeuwden van de pijn.

Ze moes weken in het zieken huis liggen, en bij iedere nacht viel ze trillend in slaap.

In de derde week, stond de man bij het bed.

En fluisterde: “Dit was het begin, Ik wil al je bloed.”
En beet haar, Maira schreeuwden.

Maar toen de verpleegsters er waren, was er alleen maar een bloedende beet in haar nek. En een gebroken ruit op tien verdiepingen hoog.

22:48 - 26/7/2010 - comments {0} - post comment

Vampire Vision

Hallo, ik ben Fore.
Ik had een visioen over een vriendin. Dat visioen ging over dat ze werd gebeten.
Ik schreef dat visioen op, maakte het wat extremer en maakten een verhaal.
Genaamd "Vampire Bite".
Je zal nu wel vragen: "Waarom dan Vampire Vision?"
Dat is een goede vraag. nou dat zou ik je dan even vertellen.
Omdat ik er zeker van ben dat er nog meer verhalen komen.
En de serie noem ik dus daarom "Vampire Vision".
Ik hoop dat je het verhaal een beetje leuk vind.
Veel lees plezier.

P.s.
Iedere dag komt er een nieuwe en ik zal er vandaag er 9 opzetten zo dat je kan kijken of je er wel iets aan vind.

Nogmaals:
Veel Lees Plezier!

22:48 - 26/7/2010 - comments {0} - post comment

Description


Home
User Profile
Archives

Recent Entries
- Vampire Bite (pagina 12)
- Vampire Bite (Pagina 11)
- Vampire Bite (Pagina 10)
- Vampire Bite (pagina 9)
- Vampire Bite (pagina 8)